BEWARE OF THE DOG (recente expositie)

Deze tentoonstelling vaart onder de vlag “Beware of the Dog”.
Ik gebruik dat hier als metafoor voor de spanningen , hypes en hysterie die de maatschappij van vandaag vertoont.
De collectie registreert voornamelijk navrante signalen uit de samenleving en bestaat grotendeels uit gesjabloneerd spuitwerk op pakkarton.
Het vergankelijke materiaal en de vluchtige techniek van de spuitbus staan in grimmig contrast met de oncomfortabele beelden.
De eigentijdse discipline en de actuele voorstellingen sluiten weer nauw bij elkaar aan.




De techniek voltrekt zich als volgt.
Eerst maak ik een tekening van het onderwerp.
Vervolgens deel ik die in tonen in en ontwerp zo het sjabloon.
Dan blaas ik de zaak op tot gewenste maat en snijd het uit met een stanleymes Het sjabloon bevestig ik op het (al of niet geprepareerde) pakkarton , spuit de open delen in met de spuitbus en verwijder het sjabloon.
Uiteindelijk ontstaat dan een (in de regel) tweetonige voorstelling , te weten de toon van de gesjabloneerde partijen op de toon van de ondergrond.

Ik ben gefascineerd geraakt door sjabloon omdat de techniek het beeld op zijn essentie terugwerpt , zonder de geriefelijkheid van lijn , structuur , schaduw en andere dankbaarheden , waar ik als gepassioneerd tekenaar altijd gebruik van heb gemaakt.
Je kunt met sjabloon hoogstandjes maken met drie , vier of meerdere mallen , maar dat vind ik minder spannend dan het zorgvuldig componeren van een eenvoudig ontwerp in één toon , waar een minimum aan informatie nét dat beeld moet opleveren dat de kern raakt.
Het ontwerpen en uitsnijden van een sjabloon vereist behendigheid , maar bij het inspuiten is je zeggenschap nihil , want de spuitbus is eigenzinnig.
Die onvoorspelbaarheid houdt mij wakker , de verrassing van de haperingen , de onverwacht scherpe contour of de welkome schrale partij , het bijna sfumato soms.
Je kunt wel iéts aan vaardigheid ontwikkelen , maar dat is meer het toeval in de klauw houden.
Het moet het haastige karakter behouden van (strafbaar) spuiten en wegwezen. Dat vind ik ’t sterkst.
En zo blijft het broodnodige avontuur erin!

Het reproductieve element , waar sjabloon per definitie voor gemaakt is , vind ik niet zo interessant.
Het komt zelden voor dat ik een afbeelding vaker toepas en de gesneden mallen gooi ik uiteindelijk weg.

BEWARE OF THE DOG (recent exhibition)

This exhibition hails under the title “Beware of the dog”.
I use this expression here as a metaphor for the tensions, hypes and hysteria that today’s society shows us.
The collection mainly registers the distressing signals coming from our society; mainly through the medium of templates, spray-painted on cardboard.
The fleeting material and the fast technique of the aerosol form a disturbing contrast to the uncomfortable images.
However, the contemporary discipline and the current scenes match closely together.

The technique is executed as following.
First I make a drawing of the design.
Then I classify the tones and thusly design the templates.
Then I enlarge everything to the desired size and cut it out with a box-cutter.
I stick the templates on the cardboard (which may or may not be treated), spray the on covered pieces and remove the templates.
As a rule I am left with a two-toned scene, the tone of the spray painted surfaces and the tone covered by the templates.

I have become fascinated by templates because the technique throws back the image to its essence, stripped of the conveniences of the line, structure, shadow and other gratitudes I have always used, passionate in drawing.
You can use four or more templates, but I find this to be less thrilling than carefully composing a simple design in one tone, where a minimum of information exactly captures the core of the subject.
Designing and cutting a template requires skill, but during the spray-painting your right to intervene is gone, because the aerosol has a mind of its own.
This unpredictability keeps me awake, the surprise of hitches, the unexpected sharp contours, the welcomed meager batch, sometimes it’s almost sfumato.
You can develop a slight skill, but that usually means controlling the coincidence.
It should keep the hasty nature of (illegal) spraying and running away. That is how I feel the biggest strength.
And this way it keeps its yearned adventure!

The templates being re-usable, the reason people in general use templates, is not so interesting for me.
I rarely use an image more than once, and I usually throw out the used templates.

recensie Beware of the Dog tentoonstelling

The world according to Pien Hazenberg

The art jumps at you from the walls. The images seem to be attacking us. Bush’s face in camouflage-colours, Wilders’ sneer, the dark eyes of Verdonk, the back of Pim Fortuyns head and the piercing stare of Condoleezza Rice.

This is the world according to Pien Hazenberg, the Hague artist who never ceases to amaze. In the late eighties she amazed the city with the first art-tram. The vehicle moved through the city as a baroque decor piece. In the year 1999 she gave us her vision of the fin-de-siécle with distinctive works, like a portrait of prince Willem-Alexander made out of pieces of chewing gum.

Now Hazenberg achieves an unparalleled directness, not just by the subjects, but also by the method and materials. She worked on old pieces of cardboard with spray-paint using templates. The results give us a series of piercing icons of our time under the title of “Beware of the Dog”. As brief and fleeting as the medium is, so oppressive and permanent in the message. We live in times where talking has made place for barking, where the dogs are set loose when a stranger trespasses your property, a dog eat dog world. At the same time the dog may also be Hazenberg herself, letting herself be heard. Who knows? The exhibition hall is one big indictment, against violence, arrogance, superficiality and maybe even against our royal house. For what are we to think about the big wal , portraying the profile of our queen, as she is looking away from the distinctive skull of Pim (Fortuyn), and the head of Theo (van Gogh)? The queen remained silent. Should she not have said something to her subjects while the nation stood appalled amongst the corpses?

This message suddenly puts another piece in a new light. Nieuwe Kerk Delft 2 shows us a portrait of our queen, her sons and daughter in law , profoundly distressed as they enter the tomb where moments before , their husband, father and father in law was put to rest. The Dutch displayed a bulk of sympathy, they did.

An indictment against the human species, the species that not only kills it’s own kind, but also often victimises the good , is Taken from life. John Kennedy, Martin Luther King, Bobby Kennedy, John Lennon, Sadat, Indira Gandhi, Olof Palme, Rajif Gandhi, Gianni Versace, Pim, Anna Lindh and Theo , an unsettling list.

With the exhibition comes an excellently manufactured large sized catalogue, with which printer Ando and photographer Piet Gispen show their excellence.


Herman Rosenberg